20 yıl önce Yamal’i yıkamıştı Messi… Bu kez hedef yıkamak değil, yıkmaktı. La Masia’nın iki çocuğu, Trump’ın huzurunda dünyanın en iyisi olmaya çalışacaktı. Süper Lig’i temsilen Vincic’in yönetiminde öğleden sonra sıcağında tarih yazmaktı hedefleri.
Her maçı, enfarktüs korkusuyla bitiren Arjantin mi, yoksa, “Pas, pas, pas” sloganını kafalara kazıyan İspanya mı?
İspanya’nın pas trafiğini alt üst etme amaçlı Arjantin’in planı genelde, “İtelim kakalım” üzerineydi. Tabii topu kapınca, “Ver Messi’ye” formülü devreye giriyordu. Vincic’in ilk yarı mümkün olduğunca az sarı kart gösterme felsefesi en çok MacAllister’a yaradı diyebiliriz.
İspanya ise Rodri’nin liderliğinde 2-3 kez istediğini yaptı ama Fransa önündeki üstünlük yoktu bu kez.
İkinci yarıda İspanya, Arjantin’i yoğurmaya başladı. Üçgenler, ara paslar, şutlar derken Güney Amerkalılar bunalmaya başladı. De La Fuente, son Avrupa Şampiyonası’nda Yamal’ın karşı kanadında destan yazan Nico Williams’ı ve nöbetçi golcü Merino’yu oyuna aldı. Arjantin ise topu alamadıkça iyice pasif duruma düşüyordu.
Enzo Fernandez’in atılmasıyla 10 kişi kalan Arjantin uzatmada tamamen Paraguay sistemine geçti. İspanya, golleri kaçırırken Arjantin, rakip kaleye yaklaşamıyor şut bile atamıyordu. Tabii ki Latin Amerika klasiği artistik düşüşler de cabası. Uzatmada Nico Williams etkili olurken, Yamal bir türlü ritm bulamıyordu.
Uzatmanın ikinci yarısının başında güneşe kar dayanmadı ve Ferran ile golü buldu İspanya. Tüm altyapılarında aynı sitemi oynatan, plan, program yapan, aynı tip her mevkide oynayabilen futbolcular yetiştiren İspanya, bunun meyvelerini 16 yıl sonra şampiyon olarak alıyor. En büyük yıldızı Lamine Yamal’dan hiç de istediği kadar verim alamadan hem de…
Arjantin, turnuva boyunca Messi ile uyumlu kendilerine has bir plan uyguladı. Final hariç tüm maçlarda üretmenin yolunu hep buldular. Ama bu kez sadece savunabildiler. Ancak penaltılar, onları kurtarabilirdi. Olmadı. Sadece şunu söyleyebiliriz belki; Lionel Messi büyük, çok büyük bir futbol yıldızı.
